- Titel: Same old story
- Gemaakt door: Pipsqueak Was Here
- Waar: Ravenoord (achterkant van restaurant LE:EN)
- Onthuld: 2021
In de zomer van 2021, in de coronaperiode, kregen wandelaars een nieuw herkenningspunt van restaurant LE:EN op Rotsoord: een meterslange muurschildering. Gemaakt door een duo uit Amsterdam dat zich Pipsqueak Was Here noemt (hun echte namen geven ze liever niet prijs). Het duo houdt van felle kleuren, gebruikt enorme sjablonen en voegt er teksten aan toe.
Leonie Oostveen en Danny Knijff, de eigenaren van LE:EN, volgden Pipsqueak Was Here al op de socials. Leonie gaf Danny zelfs een schilderij van Pipsqueak voor zijn verjaardag. De mannelijke helft van Pipsqueak vertelt telefonisch dat de jarige toen iets had uitgeroepen als: ‘kunnen ze niet meteen de hele tent doen?’. En zo geschiedde. Binnen in het restaurant waren al veel schilderingen (die zijn van Sjaak Kooij), maar de buitenmuur was nog vrij. Bijzonder is dat Pipsqueak geen specifieke opdracht kreeg; carte blanche dus. Het enige verzoek was dat het geheel voltooid zou zijn voor aanvang van het HE:LEEN festival.
Eerst maakte Pipsqueak een computerontwerp, om te kijken of alles zou passen. Hun zoon schilderde de muur roze met buitenlatex. De afbeeldingen zijn aangebracht met spuitverf op waterbasis. Daarvoor gebruikten ze stencils (sjablonen). Omdat stencils snijden een tijdrovend proces is en dit kunstwerk op korte termijn af moest zijn, besloot Pipsqueak bestaande stencils te hergebruiken. Het meisje met de cape op de zijmuur kwam van het schilderij van Danny. En de olifant was in 2021 gemaakt voor de dierentuin in Emmen. “Die olifant konden we nergens op dat formaat terug laten komen, maar hier wel. Die kan je al van heel ver door het poortje zien”, vertelt Pipsqueak.
En de apenportretten? “Apen speelden lange tijd een grote rol in ons werk. Qua DNA zijn we aan ze verwant. Wij mensen nemen achteloos hun leefgebied af, terwijl we voor mensen meer respect tonen. Dat is een topic starter.”
Ze zien hun werk dus als aanleiding voor een gesprek. Waar kan dat gesprek over gaan? “Ons werk gaat altijd over de bescherming van de natuur en de wens dat mens en natuur in harmonie zijn. We beelden dieren expres heel groot af, omdat hun leefgebieden juist steeds kleiner worden door ontbossing en zo.”
Vervolgens voegden ze kleine grafische afbeeldingen toe. “Dat is een intuïtief proces: zodra je met de compositie bezig bent, krijg je een gevoel voor ritme en voel je instinctief aan dat daar nog een plant moet of daar nog een tekst. Elk beeldaspect maakt iets in je los waardoor je weet hoe je verder moet.”
Als je de uitgangspunten van Pipsqueak eenmaal kent, dan roepen de losse beeldelementen inderdaad allerlei associaties op. De drie luciferdoosjes rechtsboven: vuur – de opwarming van de aarde. De bijen: de krimpende bijenpopulatie – het gevolg van klimaatverandering. De tekst ‘No crying over spilled milk honey’: het heeft geen zin om te huilen om wat al is gebeurd – tijd om de handen uit de mouwen te steken!
Pipsqueak hoopt dat anderen gaan nadenken waarom bepaalde dingen afgebeeld zijn. “Als je je boodschap rechtstreeks vertelt, dan beklijft het niet. Maar als je het als kijker zelf achterhaalt, dan wordt het een persoonlijke ervaring. Dat is het mooie van streetart; je komt op een muur een olifant tegen en vraagt je af: “Waarom?”
