- Titel: Polyaesthetic
- Gemaakt door: Koenraad Dedobbeleer (1975)
- Waar: Liesbospark
- Onthuld: 2013
Ze vallen bijna niet op, en weinig mensen weten dat ze onderdeel zijn van een kunstwerk: de witte cirkels in het Liesbospark. Zo vindt je bijvoorbeeld in het gras bij het kanaal twee geschakelde cirkels, en er liggen er ook twee verscholen in de bosjes in het zuidoosten.
Toen het Liesbospark werd heringericht, is een bedrag gereserveerd voor een buitenkunstwerk bij de entree naar het park. In 2005 koos een commissie voor het ontwerp Polyaesthetic van de Belgische kunstenaar Koenraad Dedobbeleer.
Het opvallendste deel van het kunstwerk is de sculptuur die voor speeltuin Kameleon staat. In de volksmond wordt het wel ‘de wasdroogmolen’ of ‘de luifel’ genoemd. Het is een abstract baken dat zacht licht geeft in het donker.
Aan de voet van de luifel staat een cirkelvormige buis, als een echo van de kunstwerken verderop in het park. Die buizenframes doen denken aan plantsoenhekwerkjes: lage hekjes die meestal geplaatst worden om een grasveld te beschermen of voertuigen te weren. Om het Hamersplantsoen staan ze bijvoorbeeld ook, maar dan groengekleurd.
Het is eigenlijk best geestig dat Dedobbeleer voor zijn kunstwerk een type hekwerk gebruikt dat ons bekend voorkomt maar waar we nooit echt naar omkijken – en ons nu uitnodigt om dat dus wél te doen. Net als bij elk hekwerk loop je er aanvankelijk gedachteloos aan voorbij. De cirkels zijn ook nog eens dezelfde kleur als de brugleuningen in het parkje: ivoorwit.
Wat maakt het één een functioneel ding en het ander een kunstwerk? Dat is de vraag die Dedobbeleer hier lijkt te stellen. Kijk je? In het middelpunt van de cirkels is niets te zien dat beschermd moet worden. Geen waterleiding of bijzondere plant. Het gaat niet om wat er in de cirkel zit, maar om het hekje zelf. Dan worden hekjes opeens een sculptuur.
Het idee is, aldus een wijkbericht, dat je de metalen ringen ook kunt gebruiken als bankjes of klimrekken. Maar hier kun je niet goed spelen, want het gras groeit er lustig op los, onbereikbaar voor de grasmaaier. Geen klimrek dus, geen plantsoenhekwerk. Het is wat het is. En het mag er zijn.
Koen Dedobbeleer ontwierp eerst de ‘luifel’. Op verzoek van betrokkenen, verenigd in een klankbordgroep, werd hij daarna gevraagd om ook iets voor in het park zelf te maken en daarmee van het park een eenheid te maken. De locaties van de ringen zijn samen met die klankbordgroep gekozen.
